We zijn er weer!

Jeetje ik had mezelf voorgenomen om echt wat constanter blogs te gaan schrijven. Maar wanneer je wel wat meer energie kan gebruiken, zijn blogs schrijven een van de eerste dingen die ik dan even laat ‘vallen’. Maar eigenlijk is het van mij afschrijven heel erg fijn, en ook heel erg goed voor mij. Er is de afgelopen tijd weer veel gebeurd, en ik praat jullie eventjes bij…

9 maart vierden wij de verjaardag van Siem en Vive, en van dat feestje hebben wij letterlijk lang na kunnen genieten. Bijna twee weken na hun feestje kregen wij de waterpokken op visite. Vive was het eerste slachtoffertje, Siem volgde kort daarna en als laatste mocht ook Romee zich bij de groep voegen. Ach dan hebben we het maar gehad he! We stelden ons er op in dat het vreselijke dagen zouden worden. Maar gelukkig viel het eigenlijk nog best mee, Siem en Vive zijn beide wel eventjes goed ziek geweest. Maar Romee had eigenlijk nergens last van. We hebben geprobeerd om het voor de kids zo draaglijk mogelijk te maken. Kidsclin waterpokkenschuim en havermoutbadjes waren een goede remedie tegen die stomme waterpokken. We hadden al maanden ellende gehad dus die paar weken pokken konden er ook nog wel bij.


Inmiddels zijn we weer een eindje verder en zitten we alweer bijna op de helft van het jaar. Het gaat eigenlijk hartstikke goed met ons. Het eerste jaar als gezin van vijf was echt enorm aanpoten, overleven en een kwestie van vooruit blijven kijken. En als ik nu kijk waar we nu staan, gaat het prima. We hebben een aardig ritme, en Siem en Vive en Romee doen het alledrie goed. Ons hele huis is elke dag weer een slagveld van rondslingerend speelgoed, maar dat is prima. Het is fijn dat er zo lekker gespeeld wordt, nouja lekker is het niet altijd, onderling kan het er behoorlijk hard aan toe gaan. Maar 1 minuut later is dat weer vergeten en hebben ze weer de grootste lol samen. Terwijl ik deze blog ook schrijf verbouwen Siem en Vive de woonkamer en heeft Romee zich even terug getrokken op de bank met haar Nijn, even een momentje voor haar zelf met haar ogen dicht…


Siem is inmiddels op nacontrole geweest bij de KNO arts. En tijdens deze controle werd ik heel fijn en hartelijk ontvangen, en werden wij bovenal als mensen behandeld. Het voelt zo fijn om weg te zijn bij onze eerste arts! Want helaas moet Siem 15 mei weer geopereerd worden, dit keer voor zijn neusamandelen. Door onze eerste arts werd Siem zijn benauwdheid op prematuur gedrag gegooid en zijn snotneuzen op het weer…. Maar onze huidige KNO arts wilde maar al te graag naar een geluidsfragment luisteren. 10 seconden waren genoeg, of eigenlijk zelfs 5. Hij wilde nog een testje doen, maar van te voren wist hij daar eigenlijk de uitslag al van. Hij drukte Siem zijn mondje dicht, maar zodra hij dit deed snakte Siem meteen naar adem. Confronterend en zielig om te zien dat Siem dus eigenlijk niet door zijn neus kan ademhalen. En dan valt alles nog een keer op zijn plaats… Maar goed ik heb al die tijd aangegeven dat ik het gevoel had dat die neusamandelen in de weg zaten, en zo zie je dus weer dat dat moedergevoel er niet voor niets is. Voor nu bikkelen we nog even door naar 15 mei en hopen we dat hij daarna echt goed geholpen is. Hopelijk een einde aan die akelige benauwdheid en aan het overmatige kwijlen (doordat hij continu zijn mondje open heeft) maar ook aan zijn oorontstekingen (inmiddels nr. 4 net achter de rug) gelukkig heeft die door de buisjes er geen last van, en loopt het pus er goed uit en na een aantal dagen druppelen zijn zijn oortjes weer droog. Dus op naar 15 mei!


Ik had mezelf aan het begin van dit jaar voorgenomen om meer te gaan bloggen, wat constanter. En ook met gastblogs etc. Maar doordat ik deze blog ook voor de fun heb, wilde ik er geen moetje van maken. Daardoor heeft alles op dit gebied op een lager pitje gestaan. Maar het schrijven werkt voor mij heel rustgevend, waardoor ik toch mezelf voorneem om meer te gaan schrijven. En ondertussen ga ik genieten van alle mooie en leuke dingen die op ons pad komen, en ook daar wil ik jullie graag in mee nemen. Want de afgelopen blogs waren nou niet de meest gezellige blogs, en het is hier in huis echt niet alleen maar ellende…

Liefs Laura

Please follow and like us:

3 antwoorden op “We zijn er weer!”

  1. Moet je in de Pasteurlaan zijn met Siem? Ik moet na 5,5 jaar oorontstekingen en mega snurken/verkouden ook met ons zoontje Oliviér. Ook de 15de Mei. Hopelijk gaat het helpen voor jullie kleine man!

    1. Nee wij moeten naar het Langendijk! Wat een ellende dat het bij jullie al zo lang duurt! Hopelijk zijn jullie snel geholpen.
      Liefs Laura

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *