Hoera Siem & Vive 1 jaar!

Hoera Siem en Vive 1 jaar!
Zo cliché maar waar, de tijd vliegt voorbij! Siem en Vive zijn vandaag jarig. Het is een heel bijzonder jaar geweest, met heel veel ups and downs. Maar we did it en daar ben ik onwijs trots op!

Als de dag van gister waggelde ik het ziekenhuis binnen met mijn enorme pens, wetende dat wij het ziekenhuis zouden verlaten met twee kleine kindjes. Hoe het precies zou lopen was voor ons ook een verrassing, dat lag maar net aan de start van de kindjes. Op 9 maart 2018 kwam Siem als eerste ter wereld om 16.35 zijn kleine zusje Vive maakte het behoorlijk spannend maar volgde gezond en wel om 18.07. De bevalling verliep vrij voorspoedig, maar was op enkele punten toch ook weer behoorlijk spannend. Benieuwd naar mijn bevallingsverhaal? Klik dan hier!


De start van Siem en Vive was fantastisch, ze ademde goed zelfstandig, dronken goed en ze konden hun temperatuur al aardig zelf regelen. Na 3 nachtjes ziekenhuis mochten wij naar huis, het echte leventje als gezin van vijf kon beginnen. De 1e week nog met ondersteuning van de kraamhulp. Helaas viel het laatstgenoemde ontzettend tegen, er was totaal geen klik. Maar nog veel erger, er werd ontzettend slecht gewerkt, voedingen werden vergeten wanneer ik lag te rusten en Siem zijn ontstoken oogje werd met de blote vinger schoongemaakt, en zo waren er nog een hoop meer dingen.


Afijn na de kraamweek begon echt het echte leven, maar dankzij de hulp van mijn lieve ouders stond ik er niet meteen alleen voor. Wanneer ik hulp nodig had waren zij er voor ons, en dat is nog steeds zo. Ik weet nog goed dat ik ontzettend nerveus was voor de 1e echte dag alleen, zonder man en zonder ouders die bij zouden springen. Maar die 1e dag ging ontzettend goed, een goede boost voor mijn zelfvertrouwen. Maar zo ging het helaas niet altijd! Ik heb in mijn verlofperiode ontzettend zware dagen gekend waarna ik jankend op de trap eindigde en smeekte om de kindjes weg te brengen. Ook deze dingen mogen gezegd worden, want het is nergens alleen maar mooi, en niemand heeft alleen maar goede dagen. En zo werkt dat met baby’s, met kinderen van 2,5 en ook met volwassenen. Hulp vragen is in die gevallen dan het beste wat je kan doen. Hoe graag ik alles ook zelf wilde doen. Maar met de tijd leer je accepteren, dat hulp vragen geen schande is, en dat het ook heel normaal is.


Siem en Vive zijn in het afgelopen jaar al zo ontzettend ontwikkeld en ook zo mega veranderd. Het zijn inmiddels 2 kleine mini mensjes met ieder hun eigen karaktertje. Zo mooi, en tegelijk ook wel eens ontzettend moeilijk. Ze kunnen ontzettend botsen met elkaar maar ze kunnen ook heerlijk samen spelen en kletsen. Beide zijn ze ook erg dol op hun grote zus, de lach die hun tevoorschijn toveren wanneer ze haar weer zien is goud waard.


Vive is van een lief klein meisje van 45 cm en 2360 gram, uitgegroeid naar een kleine dreumes. Met haar 70 cm en 8420 gram en maatje 68/74 blijft ze toch nog een beetje een soort van baby. Vive is de pittigste qua karakter, ze kan ontzettend ongeduldig zijn, en als ze het ergens niet mee eens is dan laat ze dat heel duidelijk horen. Gehoorbescherming zou hier af en toe geen kwaad kunnen. Ondanks haar pittige karakter is ze ook ontzettend makkelijk. Ze weet heel goed aan te geven wat ze nodig heeft, wanneer ze huilt is ze of moe, of honger of ze heeft een enorme poepbroek. Het slaapgedrag van Vive is precies zoals haar grote zus, je legt haar weg en ze valt in slaap, ergens de volgende ochtend wordt ze weer wakker. Nu is dit natuurlijk niet vanaf het begin he, maar toch hadden wij het geluk dat we met 3 maanden van de nachtvoedingen af waren. En nu een enkele keer moeten we eventjes naar haar toe om haar goed te leggen of haar tutje te geven. Elke dag weer worden we door onze kleine meid meerdere malen getrakteerd op een heerlijke moddervette lach. En wanneer Vive de intro van Jokie en Jet hoort begint ze meteen te dansen, en om het Jokie en Jet fangebeuren nog eens compleet te maken…. Vive haar 1e woordje was Jokie! Iets gaat er fout haha…


Siem is in het afgelopen jaar van een klein mannetje van 49 cm en 2930 gram, uitgegroeid naar een echte ‘grote jongen’. Maar liefst 8942 gram en 73,8 cm is hij alweer. Siem was een ontzettend snelle baby in heel zijn ontwikkeling, ondanks dat hij overal in zijn lichaampje vast zat, rolde hij al heel snel om, begon al vrij snel met tijgeren enz enz. Inmiddels trekt hij zich overal op omhoog, en zo lag hij van de week al onder hun speelgoedkeuken, want Siem kan alles wel een beetje lomp doen. Een echte jongen denk ik dan, blauwe plekken op zijn benen zijn dan ook niks geks. Met behulp van alle behandelingen bij de osteopaat krijgen we Siem elke keer weer happy in zijn lijfje. Tot hij 6 maanden was, van de een op de andere dag hadden wij een horroslaper. Wel 20x of meer per nacht werd hij gillend wakker. Maar er kwamen nog veel meer klachten. Na een poosje werd voor mij duidelijk dat het wel eens oorpijn kon zijn. Afijn dat verhaal kennen jullie inmiddels al, zo niet, klik dan hier om dit alsnog te lezen. Helaas hebben we hierdoor echt bijna 5 maanden ellende gekend, en voornamelijk voor Siem moet het zo ontzettend heftig geweest zijn. Als ik daar aan denk word ik nog steeds heel erg boos en tegelijk ontzettend verdrietig, de tranen over mijn wangen als ik nadenk over het feit dat ze Siem onnodig zo lang hebben laten lijden. 5 maanden van onze tijd hebben ze gewoon afgenomen, want in deze periode was niks meer genieten. Wij waren bezig met overleven door alle nachten slaaptekort en we waren druk met vechten, vechten voor onze Siem. Inmiddels is de operatie dat Siem buisjes kreeg ruim 2 weken geleden. We hebben een veel vrolijker mannetje terug, slaapt al een heel stuk beter, en hij begint met praten. Na zijn eerstje woordje auw is daar nu ook opa, papa en hey! En dat laatste maakt mij zo ontzettend blij en trots.


Het afgelopen jaar is ontzettend snel gegaan. Het is een rollercoaster van emoties geweest en dat is het bij vlagen nog steeds! Ik heb Siem en Vive de afgelopen maanden heel vaak ‘groot gekeken’ maar tegelijker tijd zou ik ze ook nog heel graag even ‘klein’ houden. Ik ga de echte mini baby dingen zeker missen, want ik ben zo’n type die een beetje babyverslaafd is ofzo. Maar ik merk met name de laatste weken dat ik ook wel blij ben dat ze wat groter aan het worden zijn. Het wordt elke keer steeds weer wat makkelijker en dat is heel erg fijn. Maar toch is er een klein beetje heimwee… Nooit meer de spanning van een zwangerschapstest, de 1e echo, de geslachtsbepaling, nooit meer dat bijzondere gevoel bij een eerste ontmoeting tijdens een bevalling, nooit meer een kraamweek (want mijn 1e kraamweek was wel top)! Op naar andere nieuwe fases, waarbij wij als ouders ook weer heel veel dingen voor de 1e keer gaan meemaken!

Ik wil mijn lieve man bedanken voor het afgelopen jaar. Ook al heb ik hem behoorlijk vaak uitgekafferd, zonder hem had ik het allemaal niet aangekund. We hebben ontzettend zware tijden gekend, maar we zijn ook voor elkaar blijven vechten, we zijn er voor elkaar geweest, en we hebben ruzie gemaakt maar ook dat hoort allemaal bij een relatie. Ik ben trots op hoe we alles voor elkaar hebben gebokst, of dit nu met hulp van familie of vrienden is of zonder. Het maakt voor mij allemaal geen reet uit! Wij zijn samen, en samen kunnen wij alles aan!


Als laatste wil ik nog even mijn lieve ouders bedanken voor alle hulp, steun en liefde die ze ons hebben gegeven. Eigenlijk zijn er niet genoeg woorden om ze te bedanken want ze zijn onmisbaar! Maar toch wilde ik dit even gezegd hebben, een klein gebaar voor hun! Kanjers zijn het!

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *