Vechten voor je kind!

De afgelopen maanden waren slopend voor ons hele gezin maar het meeste voor onze Siem. Slapeloze nachten, huilen en schreeuwen wanneer hij zijn bedje zag. Ontroostbaar wanneer hij verschoond moest worden. Aan zijn oren trekken, tegen zijn hoofd slaan, en het ergste van alles… zijn eerste woordje AUW! Voor ons was het al vrij snel duidelijk dat dit van zijn oren kwam, maar wat als je door de artsen niet gehoord wordt?

Ik schreef in mijn vorige blog al over deze problemen en over het feit dat we niet serieus genomen werden, deze nog niet gelezen? Klik dan hier. Het enige wat we konden doen was aan de bel blijven trekken, blijven vechten voor je kind, je voelt als ouder feilloos aan wat er aan de hand is met je kinderen. En dat was in ons geval ook echt zo.


Na een hoop bezoekjes aan de huisarts en kno-arts was het dan eindelijk zo ver. Siem kwam in aanmerking voor buisjes! Heel fijn, maar heel jammer dat we nog bijna een maand op deze operatie moesten wachten. In de tussentijd kreeg Siem geen medicatie om de pijn te verzachten. We moesten maar volhouden met zetpillen. Nou dat hebben we ook zeker gedaan, want zonder zetpillen sliep de arme jongen al helemaal niet.


2 dagen voor de operatie kreeg Siem hoge koorts en werd hij eigenlijk steeds zieker. Ik zag het al gebeuren dat er geen operatie zou gaan plaatsvinden, en dat was nou wel het laatste wat wij wilden. Mijn gevoel zei me dat die koorts van zijn oren kwam, waarschijnlijk een ontsteking… Maar juist daarom was die operatie zo belangrijk. De avond voor de operatie heb ik Siem ‘snachts voor de zekerheid nog een fles gegeven zodat hij niet vanaf 19.00 nuchter zou zijn, en met de hoop dat hij natuurlijk gewoon geopereerd zou worden.


Op de ochtend van de operatie was de koorts gezakt naar 38.4! Officieel zou je dan contact op moeten nemen met de afdeling. Maar noem mij een slechte moeder, ik heb dit in ons geval niet gedaan. We hebben de gok genomen om maar naar het ziekenhuis te rijden en daar te kijken hoe het zou gaan lopen. We werden vriendelijk ontvangen door de verpleging en Siem kreeg een kamer toegewezen met 4 andere kindjes. Er werd door de verpleging een controle uitgevoerd, Siem was als 5e aan de beurt en gelukkig was hij lekker levendig. Zijn temperatuur werd met een oorthermometer op 36.6 gemeten, nu vind ik zelf een oorthermometer niet de meest betrouwbare en al helemaal niet bij een kindje van 11 maanden… Maar goed, ik hield wijs mijn mond want we hadden dus een go!


Rond 09:15 werden de 5 kindjes waaronder Siem naar boven gebracht, in een speelruimte konden we op onze beurt wachten. Ik mocht mezelf in een mooi blauw pak wurmen met een mooi mutsje op mijn hoofd. Siem was erg rustig, hij liet alles over zich heen komen.

Na een poosje wachten was het dan zijn beurt. Op naar de OK, eenmaal daar aangekomen mocht ik hem na het beantwoorden van een aantal controlevragen neerleggen en vast houden. Het kapje werd voor zijn neusje en mondje gehouden, en vanaf dat moment voelde ik me zo ontzettend slecht. Mijn arme mannetje huilde zo hard, en die angst in die oogjes laat je moederhart breken. Na enig verzet viel Siem in slaap en werd ik meegenomen naar de uitslaapkamer.


Gelukkig hoefde ik niet zo heel lang te wachten. De kno-arts die Siem had geopereerd kwam bij me. Hij begon met de woorden: Schrik niet! Nou ik kan je vertellen op dat moment loopt er een rilling over je lijf en schrik je dus wel. Maar de arts vervolgde gelukkig snel en duidelijk zijn verhaal. Siem zijn operatie was heel erg hard nodig, volgens de arts had dit niet veel langer moeten duren, en hadden we er goed aan gedaan om buisjes te laten plaatsen. Joh! Op dat moment kon ik wel vloeken, want we waren al zo lang bezig geweest, maar zijn collega’s zagen al die tijd geen haast enz. Bij het plaatsen van de buisjes bleek dat Siem aan beide oren hele fikse ontstekingen had, het bloed en pus spoot er uit volgens de arts. En hier konden we nog wel enkele dagen last van hebben, want die troep moest eruit. Op de OK kreeg Siem meteen al antibioticadruppels toegediend door de arts.


Siem kwam krijsend terug op de uitslaapkamer, hij was al wakker voor ik bij hem kon komen. En dat vond ik ook weer zo zielig, klein ventje helemaal alleen, met alleen maar onbekende gezichten om zich heen. Het duurde lang voor Siem weer een beetje tot rust kwam. Terug op de afdeling kregen we allerlei informatie mee voor thuis. Na een boterham en wat drinken mochten we het ziekenhuis alweer verlaten. Vol goede moed, want het kon nu alleen maar beter worden. Toch?


Nouja niet helemaal, Siem werd diezelfde middag al zoveel suffer. Hij had veel last van zijn oren, er kwam ontzettend veel bloederig slijm en troep uit zijn oren. Zijn temperatuur schoot omhoog naar 40.6 Siem leek in sommige opzichten echt al wat opgelucht, maar die koorts nam toch de overhand.

Die eerste nacht na de operatie was dan ook erg pittig. Heel veel onrust, veel huilen, en hele hoge koorts. De dag na de operatie leek Siem best oke, maar toch nog steeds met hele hoge koorts, die naarmate de dag vorderde steeds verder opliep. Die 2e nacht na de operatie was nog heftiger dan de nacht na de operatie, Siem sliep tot 24:00 en daarna was het alleen maar huilen, huilen en huilen. Zijn koorts liep weer tot 40.6 op en zijn ademhaling was erg snel en onrustig. Ik vond het niet fijn meer en heb toen contact opgenomen met de Hap. De assistente hielp mij super verder, we spraken af dat we een uurtje later nogmaals contact zouden hebben. In dat uurtje viel Siem eventjes in slaap en zakte zijn koorts naar iets onder de 40 en leek hij zich weer iets beter te voelen.
Helaas was het kort daarna toch weer mis, huilen en koorts die weer opliep ondanks alles pijnstilling. Na overleg werd er een extra antibioticakuur voorgeschreven door de behandelend kno-arts. Echter bleef Siem die gehele dag boven de 40 graden koorts houden. Na nog een extra bezoekje aan de huisarts werden we naar huis gestuurd en moesten we het goed in de gaten houden. De antibiotica zou binnen 24 uur verschil moeten laten zien.


En gelukkig sloeg de antibiotica aan. Siem werd vrolijker wakker, en nog belangrijker, geen koorts meer! Inmiddels zijn we een week verder, en zit Siem nog aan zijn antibioticakuur. Maar het gaat al zo veel beter met hem. Hij is veel vrolijker, en hij ‘kletst’ veel meer dan voor zijn operatie. De nachten gaan inmiddels ook heel veel beter, en het lijkt erop dat we eindelijk onze oude blije Siem van ruim 5 maanden geleden weer terug gaan krijgen!


15 april moeten we met Siem op controle. In eerste instantie moest ik terug naar de arts die ons juist heeft laten wachten. En in mijn ogen onterecht, want we hadden al zo lang klachten, en we keken alles al zo lang aan. De arts in kwestie toonde ook nul sympathie en nam ons verhaal ook niet serieus. Nooit meer ga ik terug naar deze beste mevrouw. Gelukkig begreep de assistent op de afdeling mijn verhaal wel, en zo mogen we dus over 5 weken op controle bij de arts die Siem ook geopereerd heeft.


Voor alle ouders die in dezelfde soort schuitjes zitten, blijf volhouden. Je voelt zelf het beste aan wat er evt. aan de hand is met je kindje. Ook al wordt je van het kastje naar de muur gestuurd, vecht ervoor. Ik ben blij dat we dit alles achter de rug hebben, en ik hoop met heel mijn hart dat ik weer kan gaan genieten van mijn lieve kindjes.


Ik wil iedereen ontzettend bedanken voor alle lieve berichtjes die wij hebben mogen ontvangen in deze lastige tijd. Echt al die berichtjes zijn zo’n fijne steun geweest! Duizend maal dank!
Liefs Laura

Please follow and like us:

4 antwoorden op “Vechten voor je kind!”

  1. Wat een heftige en spannende tijd rond de operatie ook weer😥. Ontzettend fijn dat Siem steeds meer opknapt, dat hebben hij en jullie wel verdiend! En nu alleen nog maar vooruit! Liefs

  2. Mooi geschreven!!! Gelukkig gaat het beter met lieve Siem!!! Nu lekker genieten samen en hopelijk is de ellende geweest! Wij mogen 27 mrt richting ok. Hopelijk levert dat ook wat minder snot en gehuil op bij ons!!

    Liefs Esther

  3. Goed dat je vol hebt gehouden, hier helaas voor de tweede winter de ene ootintsteking na de andere na de 5e deze winter mocht ik afgelopen week eindelijk naar de kinderarts waar ik naar huis werd gestuurd dat ze geen onderzoek ging doen het mooie weer kwam ervandaan dus het zou nu wel over zijn dan kan ik volgende winter weer om een verwijzing vragen en ondertussen moest ik ze maar van het kinderdagverblijf halen daar kwam alle ellende vandaan.. hier strijden we dus voorlopig nog even door

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *