Stilte op de blog!

Mijn laatste blog schreef ik nog in 2018. Inmiddels is het alweer half februari. De tijd vliegt voorbij, en toch kan deze me momenteel niet snel genoeg gaan. 2019 is voor ons nog niet zo heel voorspoedig verlopen, en daar heb ik de laatste dagen steeds meer last van. Tijd om het schrijven weer op te pakken, en alles van me af te schrijven.

Half januari werd ook huize de Leeuw slachtoffer van het hardnekkige griepvirus. Na een hele gezellige dag in de Efteling met mijn vader en de kids, begon ‘savonds de ellende. Het virus pakte iedereen in ons gezin aan, allemaal zijn we flink ziek geweest. Als we dachten dat het weer wat beter ging, ging het de dagen erna toch weer een stukje slechter. En zo bleven we doorgaan in onze negatieve flow…. Het heeft wat pijn en moeite en heel veel paracetamol gekost, en zelfs een antibioticakuur heeft zijn werk moeten doen, maar we lijken nu toch echt allemaal aan de betere hand.

Behalve Siem. Onze lieve kleine knul is nu al vanaf eind september aan het tobben. Ik hoor je bijna denken; zo lang al? Ja, inderdaad zo lang al. En het is niet zo dat wij geen actie ondernomen hebben, maar het is meer dat er vanuit de artsen ontzettend laconiek gedacht is. Ach een beetje verkouden, ach wat rode geïrriteerde oortjes, dat is vrij normaal. En hij had in die periode geen koorts, dus dan is het al helemaal geen reden voor actie. Maar toch voelde dit niet fijn, helemaal met mijn oor historie in mijn achterhoofd. Siem was van de een op de andere dag veranderd van een geweldige slaper naar een horrorslaper. Gillend werd hij wakker, en niet 1 of 2 keer in de nacht maar eerder 20 keer.


Na wederom een bezoekje aan de huisarts voor Siem zijn ademhaling en in mijn ogen zijn oren, werden wij naar huis gestuurd met de mededeling dat we het nog eens 6 weken moesten aankijken en dat als het niet verbeterd was we een verwijzing kregen voor een KNO arts. Ik kan je vertellen dat die 6 weken dan rauw op je dak vallen, het liefst wil je meteen actie. Zijn ademhaling werd op prematuur gedrag gegooid en tsja zijn oren waren wat rood en geïrriteerd.
In de tussentijd werd Siem zijn toestand beetje bij beetje erger, zo gauw hij zijn bedje maar zag begon hij te gillen. Verschonen werd ook steeds meer een dingetje, want als je zere oren hebt en je moet liggen, dan wordt je daar niet perse blij van. Na een telefoontje aan de huisarts met de mededeling dat we graag verder onderzoek wilden bij een KNO arts kregen we eindelijk te horen dat het geregeld zou worden.


Zo kon ik vrij kort daarna tercht bij de KNO arts. Inmiddels was het half december. Al snel werd duidelijk dat er flink wat vocht achter het trommelvlies van zijn rechteroor zat, maar dit was maar een momentopname. Dus moesten we weer 6 weken aankijken. En dan zakt de moed je letterlijk in de schoenen. 31 januari moesten we maar weer terugkomen en dan zouden we verder kijken. Kort na oud en nieuw heb ik naar de afdeling gebeld en uitgelegd dat het zo niet langer kon, en dat er behoorlijk wat troep uit zijn rechteroor kwam. Zonder dat er maar een arts naar Siem heeft gekeken werden er druppels voorgeschreven. Afijn, die hebben we een week lang geprobeerd, maar dit maakte alles alleen maar erger.
Mijn lieve moeder heeft toen wederom naar de afdeling gebeld dat ze een afpsraak wilde. En zo kon ze de volgende middag, tijdens mijn werk terecht bij een andere KNO arts. Nog steeds had Siem flink vocht achter zijn oortje en inmiddels werd zijn linkeroor ook aardig onrustig. Hij wilde niet beslissen voor onze eigen KNO arts, dus zodoende kreeg Siem een antibiotica voor geschreven, en moesten we 31 januari weer op controle komen bij Siem zijn eigen arts. De kuur hielp een beetje, maar niet zoals het eigenlijk zou moeten.


31 januari is het dan eindelijk zo ver, Siem zijn controle. Meteen wordt er naar zijn rechteroor gekeken, en ja hoor, nog steeds veel vocht, zijn trommelvlies trilt niet meer na een piep. Ook zijn linkeroor is er weer een stukje slechter aan toe. De arts geeft aan dat hij in aanmerking komt voor buisjes. Ik voel een en al opluchting. We gaan gelijk door voor een gesprek met een anesthesist en daarna met de opnameplanner. En dan hoor je dat er 20 februari pas plaats is…. Dat zorgt ervoor dat Siem al bijna 5 maanden moet wachten!


20 februari lijkt redelijk dichtbij als je rekent vanaf 31 januari. Maar onze lieve Siem slaapt tot op heden nog steeds heel erg slecht, en het lijkt met de nacht slechter te gaan. Hij gilt, krijst, schreeuwt, slaat zichzelf tegen zijn hoofd, trekt aan zijn oren, en roept auw! Het is dan wel geen levensbedreigende ziekte, maar als je ziet dat je kindje zo ontzettend veel pijn heeft, dan breekt je hart.


Het maakt mij ontzettend verdrietig en boos tegelijk. Boos en verdrietig over het feit dat het zo intens lang heeft moeten duren. Maar ik ben vooral heel boos en verdrietig omdat er totaal geen rekening is gehouden met de situatie in een gezin, Siem is degene die het meeste de dupe is van dit alles. Maar wij als ouders gaan er aan onderdoor, de slapeloze nachten breken ons op. We zijn blij dat mijn ouders het met enige regelmaat een nachtje overnemen. Want heel eerlijk, ik weet af en toe niet meer wat ik moet doen. Overal ga je aan twijfelen, en beetje bij beetje voel je je steeds slechter, want je krijgt je kindje niet meer stil. En dan uiteindelijk raak je gefrustreerd dat het niet meer lukt, en wordt je lontje alsmaar korter en korter, en daar is iedereen in het gezin de dupe van. De ene keer snauw ik Gidy af, en de andere keer kan ik een actie van Romee niet meer waarderen, en ga zo maar door. Je komt in een negatieve spiraal terecht.


Ik neem het de artsen in ons geval erg kwalijk dat dit zo lang heeft moeten duren… Siem en Vive mijn laatste baby’s, 9 maart worden ze alweer 1 jaar oud. Maar ik heb vanaf eind september steeds minder van ze kunnen genieten, en ik durf heel eerlijk te zeggen dat ik momenteel helemaal niet van ze geniet. Overdag is Siem nog aardig te pas, zolang hij maar rechtop kan zitten. Maar de slaapjes overdag zijn met enige regelmaat ook een uitdaging, gillen en krijsen wanneer hij zijn bed maar ziet. Elk huiltje gaat inmiddels door merg en been! Als ik ‘savonds naar bed ga, ben ik bang voor wat de nacht ons gaat brengen. Ik word elke dag steeds vermoeider wakker, en het huilen staat me nader dan het lachen. Ik zou zo graag de tijd terug willen draaien, en alles over doen. Ik zou meer willen genieten van mijn twee kleine baby’s die gewoon bijna geen baby meer zijn. Maar door alle ellende van de afgelopen tijd is het genieten naar de achtergrond geschoven, en geniet ik nog maar zelden. En dat terwijl Siem en Vive mijn laatste baby’s zijn! Dat maakt dit alles extra moeilijk….


Voor nu kan ik alleen maar uitkijken naar 20 februari en hopen dat we vanaf dan de toekomst weer wat zonniger kunnen gaan inkleuren!
Liefs

Please follow and like us:
error

4 antwoorden op “Stilte op de blog!”

  1. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

  2. Wat heftig allemaal……wens jullie heel veel sterkte en hoop zo dat de oorzaak snel wordt gevonden, zodat Siem van die helse pijn is verlost en jullie weer tot rust komen en kunnen genieten van elkaar. Dikke knuffel.

  3. Zo das een verhaal Laura dat er zo laconiek op gereageerd wordt door de medici is ongelofelijk.
    Hoop dat het na de twinigste weer snel normaal wordt en jullie allemaal weer van.elkaar kunnen genieten .
    Xxx john

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *