Elke stap is er een!


De rust was nodig, mijn hoofd moest leeg, ik moest alles op een rijtje zetten, en even voor mezelf en mijn gezin kiezen. Er moesten stappen gemaakt worden, stappen naar een verbetering voor mijzelf, de ene stap gaat wat makkelijker, en de andere stap met lood in de schoenen.


In mijn vorige blog schreef ik over het feit dat het niet goed met mij ging, deze nog niet gelezen? Klik hier en lees mijn persoonlijke verhaal, eentje die ik niet makkelijk vond om te delen. Maar doordat ik mijn verhaal heb gedeeld met de buitenwereld. Heb ik mijn ‘probleem’ makkelijker bespreekbaar gemaakt. Ik kreeg onwijs veel lieve reacties op de site zelf, via dm op Instagram, onder mijn instagrampost, maar ook via Whatsapp en in real life kreeg ik onwijs veel lieve reacties die mij ontzettend veel steun en kracht gaven.

En hoe gaat het dan nu de dag vandaag met mij? Ik kan jullie vertellen dat het al een heel stuk beter met mij gaat. Ik heb regelmatig nog ‘slechte’ dagen maar eigenlijk noem ik het liever zwaardere dagen. Op deze dagen ben ik heel erg moe, duizelig en zie ik bij enige regelmaat vlekken. Ik hoor je denken, hoe doe je dat dan met de kinderen op zo’n dag? Nou op zo’n dag probeer ik hulp in te schakelen, 9 van de 10 keer lukt dat en ben ik voor een aantal uurtjes ‘gered’. Maar ook mijn lieve hulptroepen hebben nog een eigen leven en kunnen niet altijd helpen, en dat is logisch en ook niet erg.  Op die momenten moet ik even slikken, het accepteren, maar dan even mijn schouders eronder zetten en aan de gang voor mijn kindjes. Ik houd me die dag dan wel echt alleen bezig met zorgen voor de kindjes, en voor de rest probeer ik dan rustig aan te doen in hoeverre dat gaat met een tweeling van inmiddels 7 maanden en een heerlijke meid van bijna 3.

Ik vertelde de vorige keer al dat Gidy gestopt was met voetballen. Het voelde voor mij heel dubbel, maar ik ben zo blij dat hij die stap heeft genomen. Ook al voel ik me daar met enige regelmaat nog schuldig over, maar het is beter zo. Het heeft me al zo veel meer rust gegeven, en het is zo ontzettend fijn om meer samen te zijn. Maar ook ik moet keuzes maken…. En ik heb de meest moeilijke keuze in tijden gemaakt. Mijn lieve paard, die ik zelf heb gefokt, moet verkocht worden, gelukkig hoeft dit niet in twee weken te gebeuren, zo kan ik een beetje wennen aan het idee. Het doet mij echt ontzettend veel verdriet! Dit paard is voor mij zo speciaal, zijn moeder heb ik 11 jaar lang gehad, en op 22 april 2014 werd Jukebox geboren ( jaja dat is zijn naam) qua karakter is het net zijn moeder en misschien is hij zelfs nog liever. Ik heb veel plezier aan hem beleefd, maar sinds de komst van Siem en Vive heb ik gewoon te weinig tijd voor hem, en dat is niet eerlijk! Het is zo’n lief beest die een huisje en eigenaar verdiend die hem alle liefde en aandacht kan geven, die ik hem helaas niet kan geven. Daarbij voel ik me ontzettend schuldig op dagen dat ik weer weinig tijd heb voor hem, en dat zorgt er weer voor dat er wat druppels in mijn emmertje druppelen, en dat terwijl ik probeer om het emmertje te legen. Gelukkig heb ik ook nu weer ontzettend veel hulp van lieve mensen om mij heen die klaar staan om mijn paardenkind te verzorgen. Deze stap is er een vooruit, maar hij is tegelijk ook loodzwaar!

Afgelopen weekend zijn Gidy en ik op zaterdag begin van de middag naar Den Haag gereden. Even met tweetjes een nachtje weg, ik boekte een iets te luxe hotel met een heerlijk groot bed en een uitgebreid ontbijt. Jullie zullen wel denken wat romantisch…. Nou welkom in ons leven, ik ging na aankomst heerlijk in bad en Gidy viel op het bed in slaap. Zo zie je maar lekker romantisch weg, maar voor ons was het letterlijk een weekend opladen. Genieten van heerlijk eten en slapen. Op zondag zijn we eventjes Den Haag centrum in geweest, en dat is voor herhaling vatbaar, want wij hebben nog lang niet alles gezien. We sloten ons miniweekendje af bij de Lion King. Wauw wat was dat een gave musical, we hebben er zo enorm van genoten, er was zo veel te zien en te horen, en het was allemaal even mooi! Dus aanradertje hoor lieve mensen, ook al zijn de kaartjes een beetje prijzig, ze zijn het wel waard. Wij kregen deze kaartjes van de Postcode Loterij dus wij hadden een meevallertje!

Afijn. Mijn stilte op de blog was dus niet voor niks. Ik heb stappen gemaakt naar een betere versie van mijzelf. En die stappen heb ik alleen maar kunnen maken door alle lieve mensen om mij heen. Mijn ouders zijn van onschatbare waarde, dat zijn ze altijd al, maar nu in deze periode nog net iets meer! En in het bijzonder mijn lieve Gidy, de man die mij heel gelukkig maakt, en die mij helpt waar hij kan, de man die zijn hobby opgeeft voor mij omdat ik het alleen niet red, de man die ervoor zorgt dat ik niet alleen ben! Maar ook mijn lieve kindjes zorgen ervoor dat ik stappen vooruit blijf maken. Ik ben er nog lang niet, maar ik ga er wel komen, en daar ga ik met elke stap die ik maak steeds meer in geloven.

Please follow and like us:

4 antwoorden op “Elke stap is er een!”

  1. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️ en dat zijn nog niet genoeg hartjes om jou te laten weten hoe trots ik op je ben en hoeveel ik van je hou❤️❤️❤️❤️❤️❤️

  2. Lieve Laura wat mooi geschreven weer. Dat je het soms zwaar hebt is begrijpelijk. Maar twijfel nooit aan jezelf de bent een fantastische moeder.
    Je boft met zulke mooie en lieve kindjes. Maar zij boffen ook enorm met zulke liefdevolle ouders.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *