Wanneer het makkelijker is om te zeggen dat het goed met je gaat

 

Foto gemaakt door fotografie Nanja

De dagen vliegen voorbij, maar toch lijken ze vaak oneindig, en toch voelt het alsof ik tijd tekort kom. Soms zie ik niet meer wat of hoe ik het moet doen. Voel ik enorme druk om alles perfect te doen, en wanneer dat niet lukt is dat weer een kei harde klap in mijn gezicht. Ons leven staat op zijn kop, en soms weet ik niet meer hoe ik daar mee om moet gaan…. Mijn hoofd zit vol, mijn emmertje loopt over, en toch zeg ik steeds weer dat het goed gaat!

Hoe gaat het met je, en met de kindjes? Deze vraag wordt mij ontzettend vaak gesteld. Logisch natuurlijk, zelf stel ik deze vraag ook geregeld aan mensen om me heen. Maar waarom is het nou toch zo verrekte moeilijk om te zeggen hoe het echt met je gaat? Ik kan jullie in alle eerlijkheid vertellen dat het momenteel helemaal niet lekker met mij gaat. En toch houd ik mijzelf en de mensen om me heen voor dat het goed gaat.

Begin 2017 was de maat vol, het ging totaal niet goed met mij. Elk weekend was ik wel ziek, zwak en misselijk. Ik werkte 25 uur in 5 dagen in de week, en ik hobbyde nog wat bij als kapster en nagelstyliste. Mijn dagen waren erg lang, ik begon ‘sochtends vroeg en was vaak ‘savonds laat pas klaar. Het duurde even voor ik de knoop durfde door te hakken en voor mezelf en mijn gezin te kiezen. Maar dankzij familie en vrienden heb ik dat uiteindelijk toch gedaan! Terwijl ik bij de kapster met mijn haar in de verf zat ben ik mijn nagelklantjes gaan inlichten. Ik heb ze in alle eerlijkheid verteld dat het niet goed ging met mij en dat ik wilde stoppen met het zetten van nagels. Gelukkig werd dit goed opgepakt, en kreeg ik juist hele lieve reacties die mij ontzettend steunde! Er viel een last van mijn schouders, en ik voelde me met de dag beter worden. Ik had spijt dat ik deze stap niet eerder had genomen.

En toen juli 2017 had ik een hele mooie positieve zwangerschapstest in mijn handen. We waren dolgelukkig, een broertje of zusje voor Romee. En toen was het 24 augustus 2017 iets na 16.00, twee kloppende hartjes op het scherm boven de bank, een tweeling…. Bam in een keer stond onze wereld op zijn kop. Gidy was er gelukkig een stuk rustiger onder, maar ik heb heel lang tijd nodig gehad om te landen! Ik voelde meteen heel veel angst, voor vroeggeboorte, complicaties, maar vooral angst of dat we het allemaal wel aan kunnen. En ik denk dat het daar allemaal toch langzaamaan weer is begonnen. Langzaamaan is mijn emmertje vol gaan druppelen, en tijdens de zwangerschap werden het al steeds grotere druppels, en sinds de geboorte zijn het af en toe gewoon enorme hoosbuien….

Mijn emmertje is over gelopen. Het gaat niet goed met me, en ik durf er inmiddels eerlijk voor uit te komen. Maar toch zeg ik vaak dat het goed gaat. Gewoon omdat ik geen zin heb om alles tig keer te herhalen. Mijn hoofd zit bomvol, en ik weet vaak gewoon niet hoe ik alles moet doen. Ik voel me vaak ontzettend eenzaam, en dat terwijl we ontzettend veel hulp hebben. Het kost me vaak ontzettend veel moeite om weer aan een nieuwe dag te beginnen, vooral als het een dag is wanneer ik er alleen voor sta. Ik kan weinig hebben, heb een enorm kort lontje, terwijl ik bij Romee heel veel geduld had. Ik word onrustig van het feit dat ik mijn huishouden niet eens op de rit kan houden, en weet gewoon niet wanneer ik wat kan doen. Ik wil graag leuke dingen doen met mijn gezin, maar ook met onze vrienden. Het gevolg daarvan is dat ik alles maar blijf doen, maar ik moet een grens gaan trekken, dan maar een keer een maandje later afspreken. Ik moet eerst weer rust in mijn hoofd gaan krijgen, en dan kunnen we weer stapjes vooruit gaan maken.

En de eerste stapjes vooruit zijn al een feit, en dat komt mede door de keus van Gidy, hij stopt met voetballen zodat hij meer thuis is. Dit voelt heel dubbel, het is ergens super fijn maar tegelijkertijd is het ook heel rot dat hij voor mij zijn sport moet laten schieten. Ik kon het nu eenmaal niet in mijn eentje aan, ik ben te ver kopje onder gegaan. Ik voel me zwak dat ik dit niet zelf heb kunnen oplossen, maar ik ben ook blij dat Gidy deze stap heeft genomen. Het geeft mij meer lucht, ik heb het gevoel dat er een last van mijn schouders valt. Hopelijk kan ik nu elke keer weer stapjes vooruit maken, elke stap vooruit is er eentje! Ik ben heel dankbaar voor zo’n sterke man die achter mij staat, hij is echt mijn rots in de branding. Ik ben ook ontzetend dankbaar voor de hulp van familie en vrienden, zonder hen zou het allemaal nog 100 keer moeilijker zijn. Hoe moeilijk het ook is, hoe zwak het ook voelt, schroom niet om mensen om hulp te vragen! Het moederschap is mooi maar ook heel intens en op momenten ook ontzettend moeilijk en niet leuk, en ook dat mag wel eens gezegd worden.

Samen met Gidy gaan we er aan werken om het leven helemaal te rocken! Ik wil weer meer kunnen genieten van de kleine dingetjes. Ik wil alles weer wat positiever in gaan zien. En met alle hulp die er is, denk ik dat dat helemaal goed gaat komen. Op naar betere, mooiere en rustigere tijden!

Please follow and like us:
error

8 antwoorden op “Wanneer het makkelijker is om te zeggen dat het goed met je gaat”

  1. En ik herhaal het nog een keer, je bent niet zwak. Je bent een super hard werkende ongelofelijke lieve moeder, vrouw, vriendin en dochter.
    Je werkt meer dan 25 uur in de week, huishouden kinderen opvoeden telt dubbel mee. Dat zijn gewoon weken van 60-80 uur. Het is super dat je openlijk aangeeft dat het het niet goed gaat met je, maar dat houdt niet in dat je zwak bent.
    Je bent mijn eigen geweldige sterke dochter en een oermoeder!
    Ik had het vroeger in vergelijking met jullie een stuk makkelijk, ik ben gewoon vanaf de geboorte van Ardy tot jouw 4de verjaardag thuisgeweest!

    Ik hou van je en ben trots super trots op je!
    ❤️😘

  2. Volgens mij als je leert accepteren dat het niet allemaal moet maar mag.. word je een stuk relaxter. Maar eej makkelijker gezegd dat gedaan. Misschien anders een poets. Hoef je je daar minder druk om te maken. Mits je het kan veroorloven. Volgens mij ben je een top mama en ik ken je als iemand met veel humor. Dus je kan er altijd nog om lachen.. om de rotzooi… om de uitgekotste melk.. om de snottebellen… om je hoofd als je wakker wordt. Altijd blijven lachen.. 😁 you got this !!

  3. Nou daar gaan de waterlanders weer…..wat verwoord je je gevoel goed. En wat is t herkenbaar….gelukkig heb ik nu de jongens wat ouder zijn een balans gevonden. Soms gaat dat prima maar er zijn dagen/ weken dat alles irriteert en niks lukt. Je bent niet alleen…..echt niet. Goed dat je het uitspreekt, want t is idd veel makkelijker om te zeggen dat t goed gaat💋💋💋💋

  4. Wat mooi en sterk beschreven. Goed dat jullie samen de balans gaan zoeken.
    Ook zeer herkenbaar, alle ballen maar hoog willen houden, alles perfect willen doen, het kortere lontje, altijd een vol hoofd.. Ik zit nu al 3 maanden deels in de ziektewet. Na een auto ongeluk, in mei van dit jaar, door en door gegaan met een hersenschudding en uiteindelijk ging het licht uit.. Alles was te veel. Nu ‘achteraf’ ben ik misschien wel blij met dat ongeluk, was de wake-up call die ik blijkbaar nodig had. Nu langzaam aan het opkrabbelen en de ene dag gaat dat beter dan de andere.
    Hopelijk gaat het vanaf nu bij jou ook steeds wat beter en lukt het om te accepteren dat je niet álles 100% kan doen. Fijn dat je zoveel lieve mensen om je heen hebt! Xx

  5. Trots op jou meis , er is een chinees spreekwoord ” de eerste stap is de moeilijkste van de marathon ” en dat is wat jij nu doet n.m. je kunt niet alles alleen en dat aanvaarden is de eerste stap , dus die “‘marathon ” loop jij uit 👍👍👍

  6. Ik ken je niet persoonlijk maar weet wel dat je zeker niet zwak bent!
    Je bent heel eerlijk in het vertellen hoe je je voelt. Hopelijk gaat het snel weer beter met je en kan je weer genieten!
    En ik ben gewoon heel slecht in juiste dingen zeggen🙈

  7. Lieve Laura, heel stoer dat jij je kwetsbaar durft op te stellen. Voor velen een bevestiging dat het leven van een jong gezin niet alleen maar rozengeur en maneschijn is, maar ook een tijd van twijfel, schuldgevoel, frustratie, angst, onrust, verdriet, uitputting en onbegrip! En hoe makkelijk is het om te zeggen dat het goed gaat, want dan kun je al die rotgevoelens wegstoppen en een ander niet mee “lastigvallen”. Ik schrijf lastigvallen bewust tussen aanhalingstekens, want dat is een gevoel dat alleen jij hebt tegenover anderen. Meestal willen mensen ECHT luisteren en wie niet naar jou pure gevoel wilt luisteren, moet bij zichzelf nagaan waar hij zelf tekort schiet.
    Je gaat nu heel diep en dat voelt als falen, maar dat is het absoluut niet. Accepteer hoe het is en laat die tranen vloeien, maar probeer heel bewust stil te staan bij die kleine geluksmomentjes en GENIET daar volop van. Stapje voor stapje gaat het dan weer vooruit en soms ook weer een stapje terug, maar haal je energie uit die kleine momentjes en pak ook zonder schuldgevoel die momentjes voor jezelf; die zij het aller belangrijkst om op te laden. Als jij opgeladen bent, kun je er ook voor je gezin zijn! Laura én Giddy, neem jullie tijd, want bedenk…achter die donker wolk komt altijd weer de zon te voorschijn! Komt goed schatjes!!😘😘😘

Laat een reactie achter op Tember Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *