De geboorte van Siem en Vive

Angst voor vroeggeboorte of complicaties. Een ballonnetje, ruggenprik, operatietafel en een kiwi… Een bevalling die net een beetje anders liep dan vooraf gehoopt…

In mijn vorige blog schreef ik over mijn ervaringen van het zwanger zijn van een tweeling. Heb je deze nog niet gelezen? Klik dan hier om deze alsnog te lezen. Het einde van de zwangerschap was wat turbulent, extra controle’s ivm een te hoge bloeddruk, ziekenhuisopnames, zwangerschapsvergiftiging en uiteindelijk thuis met thuismonitoring. Na weer een aantal nieuwe controles werd duidelijk dat mijn zwangerschapsvergiftiging niet stabiel was, ze wilden actie gaan ondernemen. En daar was ik dolblij mee, ik vond de laatste weken van de zwangerschap verschrikkelijk en kon niet wachten om onze tweeling in de armen te sluiten.

8 maart 2018 was het dan zo ver! Romee brachten we naar mijn ouders, we namen afscheid van haar en wisten niet zeker of wij haar de volgende dag wel zouden zien, dat was eventjes slikken. Om 19.30 melden wij ons op de verloskamers, er wordt meteen een CTG gemaakt, de kindjes doen het goed en er zijn al serieuze harde buiken te zien. Verder onderzoek wijst uit dat ik 1 cm ontsluiting heb, het ballonnetje kan dus geplaatst worden. Helaas kost het wat pijn en moeite voordat deze eindelijk goed geplaatst is. Er wordt weer een CTG gemaakt en het wordt meteen duidelijk dat mijn baarmoeder wat onrustig is. Na de CTG is het tijd om te gaan slapen, die nacht verlies ik na het 3e toiletbezoekje het ballonnetje! Yes, het gaat echt beginnen, ik heb nog net niet staan dansen met mijn enorme buik!

s’Ochtends worden we al vroeg naar een grote verloskamer gebracht waar de tweeling ook echt geboren gaat worden. We krijgen nog een lekker ontbijtje en wachten verder af tot het eerste onderzoek. We zijn beide erg relaxed en hebben er vooral zin in om de kindjes in onze armen te sluiten. Tijdens de 1e controle blijk ik rond de 2 a 3 cm ontsluiting te zitten, de verloskundige wil even overleggen of we mijn vliezen al kunnen breken. Het duurt even voordat er weer iemand langs komt op de kamer, maar daar is dan de gynaecoloog, ze voelt en besluit mijn vliezen te breken. Na het breken van de vliezen neemt ze ruim de tijd om alles uit te leggen over de naderende bevalling, ze geeft informatie over de werkwijze bij verschillende scenario’s. Zo blijkt dat er altijd een OK team klaar staat voor wanneer er spoed is, ook zal er direct na de geboorte van het 1e kindje een heel team klaar staan om zich daarover te ontfermen.

We laten alles bezinken en houden ondertussen contact met onze geboortefotografe. Mijn lichaam pakt de bevalling van nature aardig op, ik heb regelmatige weeën die ik goed op kan vangen, ook worden er via een infuus weeënopwekkers gegeven om alles goed door te laten zetten. Halverwege de middag zit ik op 5 cm ontsluiting en mijn weeën zijn erg heftig, ik voel ze in mijn rug, benen en buik. Ik krijg steeds meer moeite om ze op te vangen, ik vraag om een ruggenprik om het mezelf weer wat comfortabeler te maken. Ergens vond ik het jammer, het leek me gaaf als het zonder zou lukken maar ik wilde het mezelf niet te moeilijk maken, ik moest immers nog een hele prestatie gaan leveren.

Na de ruggenprik gaat alles in een razend tempo. Terug op de kamer kletsen we nog wat met onze fotografe, maar na een tijdje word ik slaperig en doezel ik weg. Voor mijn gevoel sliep ik uren… dit was echter maar een half uurtje. Ik werd wakker van de weeën die ik weer extreem goed voelde. Na controle blijkt dat ik op 7 a 8 cm ontsluting zit, het kan nog even duren dus. Maar nog geen 10 min later voel ik enorme druk van onderen. De gynaecoloog wordt opgepiept en komt snel polshoogte nemen. Ja hoor volledige ontsluiting! Ik mag gaan persen om baby 1 iets te laten indalen, na een paar keer voel ik me niet goed worden. En ja hoor de spuugbakjes worden een voor een voor mijn neus gehouden, dit keer netjes in de bakjes en naast mijn bed op de grond ipv over de gynaecoloog. Door het overgeven is baby 1 wel perfect ingedaald en mag ik echt gaan persen om hem geboren te laten worden. Ik maak nog een grapje, 3 keer niezen en dan is hij er. De gynaecoloog lacht het weg en zegt nog dat ik teveel films kijk! Maar na 4 keer persen wordt dan toch echt onze zoon Siem geboren! Maar liefst 3 keer de navelstreng om zijn nekje, deze wordt rustig en vakkundig weggehaald door de gynaecoloog… Er wordt een grauwige huilende baby op mijn borst gelegd, en er wordt een heel team opgepiept. De navelstreng wordt vlug doorgeknipt en Siem wordt weggepakt en aan mijn man gegeven….

Ondertussen maakt baby 2 het heel spannend, haar hartslag zakt weg. Het OK team wordt meteen opgepiept, maar kort daarna herstelt baby 2 zich. We proberen het nog even op de verloskamers, maar baby 2 blijft hoog boven in mijn buik zitten en lijkt niet in te willen dalen. De weeënopwekkers gaan een paar tandjes omhoog, maar helaas geeft dit niet het gewenste resultaat. Wanneer haar hartslag weer zorgwekkend daalt besluit het team om met spoed naar de OK te gaan. Het OK team wordt ingelicht en ik word van alle monitors losgekoppeld, en wordt in een rap tempo naar de OK gebracht. Daar wordt vanalles uitgelegd. Ze gaan de baby proberen te draaien zodat ze haar bij de voetjes kunnen pakken. Wanneer dit niet lukt krijg ik een kapje voor en word ik in slaap gebracht zodat ze een spoedkeizersnede kunnen uitvoeren. Dit scenario werd besproken en blijkt vaak maar 1% van de gevallen te zijn….

Ik breek bij de woorden narcose en keizersnede! Siem had ik maar 1 minuut vast kunnen houden, zou ik dan de 2e geboorte helemaal niet meemaken?
Tranen rollen over mijn wangen, ik leef op dat moment in een roes. De gynaecoloog vertelt me dat hij mijn vliezen gaat breken en dat ik dan alles moet geven wat ik in me heb… Braaf doe ik mijn best en na 3 keer persen wordt er met behulp van een kiwi, een piepklein huilend meisje op mijn borst gelegd. Nog meer tranen rollen over mijn wangen, maar nu van opluchting en geluk! Onze dochter Vive maakte het nogal spannend, maar daar was ze dan! Al gauw wordt ze mee genomen voor controles, en die waren bijzonder goed voor een kindje die het zo ontzettend zwaar had! Mijn man komt vrij snel weer terug met Vive in warme doeken, ik mag haar vasthouden, maar ik lig zo te trillen dat ik dat nog niet durf.

Vive wordt in een couveuse gelegd zodat ze samen met mijn man en de verpleegkundige naar de verloskamer kan waar haar broertje op haar ligt te wachten. Ondertussen worden er bij mij wat reparaties verricht. Er heerst een euforische sfeer op de OK, het team is blij. Een natuurlijke bevalling van een tweeling is niet iets wat ze daar normaal meemaken. Gelukkig word ik vrij snel naar beneden gebracht. Daar liggen ze dan, twee kleine wondertjes beide in de couveuse. En dan mag ik eindelijk in alle rust mijn kleine kindjes vasthouden, tranen rollen over onze wangen, wat een rijkdom!

Na een zwangerschapsduur van 36 weken en 1 dag werd op 9 maart 2018 om 17.35 Siem geboren met het mooie gewicht van 2980 gram, om 18.07 volgde zijn kleine zusje Vive met een gewicht van 2360 gram. Hele mooie gewichten voor een tweeling. Ik ben ontzettend trots dat mijn lichaam deze zware taak zo goed heeft volbracht! Mijn wens was om natuurlijk te bevallen, en wat ben ik blij dat deze wens in vervulling is gegaan…

Klik hier voor een prachtig filmpje! Kleine tip: zet je geluid aan!

Foto’s gemaakt door Via de Lens fotografie

Please follow and like us:
error

4 antwoorden op “De geboorte van Siem en Vive”

  1. Mooi verhaal!!! En bijzonder ook heel herkenbaar. Toen ik beviel van onze tweeling – ook jongetje en Meisje- bleek dat zij na de geboorte van ons zoontje ook niet goed lag en met spoed gedraaid en letterlijk gehaald moest worden. Na een paar spannende dagen op neonatologie bleek dat alles helemaal goed was!! Wat een rijkdom he twee van die prachtige kindjes die samen opgroeien. Hier worden ze al bijna 3.

Laat een reactie achter op Suus Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *