Wanneer alles anders loopt dan verwacht

Toen ik nog jong was… nee, wat zeg ik – wat jonger, had ik vaak van die soort heldere momenten over mijn toekomst. Ik heb altijd geweten dat ik jong moeder zou worden. Hoewel onze kleine meid niet bewust gepland was, was dit het eerste waar ik aan terug moest denken toen ik de positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Altijd heb ik geweten dat ik ooit ziek zou worden en niet meer op de natuurlijke manier kinderen zou kunnen krijgen… ik heb het natuurlijk nooit hardop geroepen, want iedereen zou me voor gek verklaard hebben. Maar nu, jaren later, schreeuw ik elke slapeloze nacht tegen mezelf: ZIE JE NOU WEL!

De gynaecoloog vond geen enkele aanwijzing dat de bevalling begonnen was. We keken hem vragend aan. Mijn baarmoedermond had de perfecte vorm voor een zwangerschap van dit termijn en er waren ook geen aanwijzingen dat hij verkort zou zijn geweest. Een baarmoedermond kan niet opeens weer gegroeid zijn. Voor het bloedverlies had hij een duidelijke verklaring – een gesprongen adertje was heel normaal tijdens de zwangerschap, en ja, ook dit kon soms flink bloeden. We waren verbaasd. Nee, flabbergasted. Hij zei dat de gynaecoloog in opleiding er duidelijk naast had gezeten.

In plaats van hangend in de rolstoel, mocht ik lopend terug naar mijn kamer. We waren blij maar nog steeds verward, en belde mijn schoonouders op met het goede nieuws. Even later kwam de gynaecoloog in opleiding naar onze kamer om mij te ontslaan. Er werd geen enkel woord gerept over wat er was gebeurd en ze zei dat ik weer terug mocht naar mijn eigen verloskundige. Ik was blij, maar ontzettend opgelucht dat dit betekende dat ik nog steeds thuis mocht bevallen.

We hadden inmiddels te horen gekregen dat de koop van onze eigen woning rond was. Op 17 november 2015 kregen we eindelijk de sleutels van onze eerste woning, ons liefdesnest, onze toekomst. De weken erna werd er flink doorgewerkt om ons huis woon klaar te maken. Met ruim 32 weken moest ik mezelf echt mijn bed uit slepen om verder te klussen in ons huis. Nadat ik een flinke huilbui had gehad om een lamp die ik niet in elkaar kreeg (je weet wel, zo’n ik-ben-hoogzwanger-en-ik-word-een-slechte-moeder-omdat-ik-de-handleiding-van-IKEA-niet-begrijp huilbui), werd besloten dat ik vanaf nu maar alles moet aansturen en dirigeren. Om het huisje-boompje-beestje verhaal compleet te maken, gaven wij op 15 december 2015 elkaar het ”ja-woord” op het gemeentehuis.

Ik ging 2016 in met de gedachte dat 2015 best een roekeloos jaar was voor ons. Het was het jaar waarin ik mijn VAVO/HAVO examen niet afmaakte, omdat ik onverwachts van Limburg naar Overijssel verhuisde om bij mijn schoonouders en Sander in te trekken. Het was het jaar waarin ik in verwachting raakte van onze dochter. Het jaar waarin wij ons 1e huis kochten en het jaar waarin we onze liefde bezegelde met het ja-woord. Wij hadden in één jaar tijd gedaan, wat andere stellen misschien als 10 jaren plan hadden. Het was heftig en het was zwaar, maar nu ruim 3 jaar later, is het allemaal meer dan waard geweest.

De kleine meid in mijn buik groeide goed door en voor het eerst in mijn zwangerschap had ik het idee dat ik eindelijk weer kon adem halen. Ik had nergens last van en keek uit naar de bevalling. Nou ja, naar de bevalling niet zo zeer, maar wel naar de ontmoeting met het kleine meisje dat ik al maanden met mij mee droeg. Ik las ooit ergens dat een bevalling de enige blinddate is waarvan je zeker weet dat je de liefde van je leven ontmoet. Ik was klaar voor deze blinddate!

Met 34 weken had ik een routine controle bij de verloskundige in de praktijk. Ze was echter verbaasd om me te zien. Ik had tijdens de zwangerschap zoveel medische klachten gehad dat een thuisbevalling uitgesloten was. De gynaecoloog in opleiding was dit kennelijk vergeten te melden bij mijn ontslag uit het ziekenhuis een paar weken eerder. Je kon me opvegen.

Dezelfde week had ik nog een afspraak bij de gynaecoloog in opleiding, in het ziekenhuis. Ik was boos en ontzettend teleurgesteld in het handelen van het ziekenhuis. Er was zoveel informatie achter gehouden en niet verteld. Tussen neus en lippen door vertelde ze nog even dat ik tijdens de bevalling een antibiotica infuus zou krijgen, omdat een aantal weken eerder was gebleken dat ik een draagster ben van het GBS-virus.

Ik voelde me opgesloten, vermoeid, niet gehoord, ontzettend misleid en boven alles, minder dan de rest. Mijn grootste angst was dat ik de gehele bevalling vastgekluisterd zou moeten zijn aan het bed en het was nu zo goed als gebleken dat dit ook zo zou zijn. In mijn hoofd zocht ik naar een vluchtweg. Maar waar je je als kind nog onder bepaalde dingen kon uit lullen, kon dit nu niet meer. Ik was nu in een andere wereld. De grote mensen wereld.

36 weken zwanger was ik, toen ik hijgend en puffend mijn avondeten naar binnen probeerde te schuiven. Ik was heel erg misselijk en had om de haverklap last van – toch wel pijnlijke – harde buiken. Ik voelde me ziek en zwak. Omdat het ziekenhuis verder was dan onze vorige verloskundige, besloten we haar te bellen. Ze wilde me toch even zien en bij binnenkomst zag ze gelijk dat ik me niet lekker voelde. Ze stuurde me door naar het ziekenhuis.

Hallelujah! De gynaecoloog in opleiding was niet aan het werk en ik werd gezien door een van de vaste gynaecologen. De standaard routine aan controles werd weer gedaan. Even later kwam ze terug met de uitslag. Mijn bloeddruk was veels te hoog en mijn urine was ook niet helemaal helder. “We gaan je inleiden”, zei ze, “met 38 weken!”.
Maar dat is al over 2 weken…

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *