Zwanger van een tweeling, hoe leuk is dat nu echt?

Een meerlingzwangerschap! Hoe pittig vond ik de zwangerschap van Siem en Vive? Van buikgriep tot aan zwangerschapsvergiftiging, en van slank naar formaat walvis!

Gefeliciteerd het zijn er twee! Moest ik nu lachen of huilen? Ik was in shock… Nooit maar ook echt nooit was ik er vanuit gegaan dat wij wel eens een tweeling konden krijgen. Misschien naïef om zo te denken? Maar in onze beide families komt het niet voor, en we hadden al 1 dochter. Dat was er ook maar 1, dus daar ga je dan ook vanuit nadat je een positieve test in je handen hebt. Maar die 24 augustus 2017 zal ik nooit van mijn leven meer vergeten! Op die dag werd ons leventje behoorlijk overhoop gegooid, wel in positieve zin. Na de eerst echo heeft het bij mij wel een week door mijn hoofd gespookt. Voornamelijk de vraag hoe en waarom? Ik was vooral angstig! Angstig voor wat komen gaat… Kunnen wij het wel aan?

Met 10 weken konden ze mijn angsten voor een heel groot deel wegnemen, onze tweelingzwangerschap was de minst gecompliceerde omdat onze kindjes hun eigen ‘huisje’ hadden. Vanaf dat moment kreeg ik er qua zwangerschap meer vertrouwen in. Na de 10 weken echo hebben wij het nieuws maar meteen bekend gemaakt aangezien ik een klein buikje kreeg en simpelweg mijn mond gewoon niet kon houden. En stel er mocht toch nog iets fout gaan is het alleen maar fijn als je dan mensen hebt die je kunnen troosten etc. Vlak voor de 12 weken kreeg ik flinke buikgriep, een aantal dagen lang waren de wc en een emmer mijn beste vriend. Eventjes was ik bang dat dit zich ontwikkelde in een zwangerschapskwaaltje, maar gelukkig een paar dagen later ging het weer de goede kant op. De 1,5 kilo die ik afviel vond ik wel even fijn, want ik was ontzettend bang voor het verloop van mijn zwangerschap en hoe veel ik zou gaan aankomen.

De rest van mijn zwangerschap fietste ik overal fluitend doorheen, ik kreeg heel veel vertrouwen in mijn lichaam. Ik kan dit, en ik ben er sterk genoeg voor. Maar op mijn werk werd er voor mij besloten dat ik bepaalde werkzaamheden niet meer mocht doen, oei dat was een domper voor mij. Ik ben heel goed in lui zijn, maar tot op zekere hoogte, ik ben namelijk ook ontzettend ondernemend en ben vooral ook een doordauwer. Ik voel me ook al gauw een watje wanneer ik merk dat ik iets niet meer zo goed kan volhouden, maar ondertussen ben ik ook stronteigenwijs waardoor ik dus gerust over mijn eigen grenzen heen ga. Het is maar goed dat ze me op mijn werk zo goed kennen, ondanks dat ik het toentertijd heel lastig vond om te minderen, was het voor mijn lijf en de baby’s wel beter!

Met 30 weken ging ik dan eindelijk met verlof! Ondanks dat ik alleen nog maar lesjes gaf vanaf een barkruk, was ik hier meer aan toe dan anders. Ik sliep al weken heel erg slecht, en met een buik van formaatje walvis kom je ook niet altijd even goed uit de voeten. Kortom mijn lijf had het zwaar, en ik merkte dat ik toe was aan rust, mij rustig focussen op wat zou komen, en op mijn dagen met Romee. Met 33 weken en 4 dagen kwam ik weer op controle. Na de vraag ‘Hoe gaat het’ barstte ik in tranen uit, ik was helemaal op, het gebrek aan slaap werd me teveel, en mijn lijf deed overal pijn. Tijdens de bloeddrukmeting bleek deze sky high, er kwam gelijk actie, urine inleveren, bloed prikken en een hartfilmpje. Conclusie: Randje zwangerschapsvergiftiging. Dat was even schrikken, ik moest volledige bedrust houden en kwam onder strenge controle van het ziekenhuis te staan. Na een nachtje slapen met medicatie leek mijn bloeddruk zich iets te resetten, ik voelde me een stuk beter. Maar daags erna kreeg ik weer een kei harde klap in mijn gezicht. Ik voelde me niet goed, extreme hoofdpijn, duizelig en sterretjes zien. Ik moest die middag meteen langskomen, en nadat alle uitslagen bekend waren moest ik blijven. Na 24 uur urine opsparen kreeg ik de stempel zwangerschapsvergiftiging, wel in een milde vorm, maar in combinatie met de tweeling riskant genoeg. Na 3 dagen ziekenhuis mocht ik naar huis, wel in de ‘thuismonitoring’. Elke ochtend kreeg ik controles aan huis, bloeddruk, hartfilmpje, en van zondag op maandag urine opsparen voor de terugkomdag. En die uitslagen waren wederom verhoogd, het was genoeg geweest, mijn lichaam was er klaar mee en ik ook!

Ik vond mijn zwangerschap van Siem en Vive heftig, een rollercoaster van emoties. Ik voelde me vaak zwak en schuldig. Maar het was ook heel erg mooi en bijzonder, en toch ook spannend en zwaar. Ik ben dankbaar voor alle hulp en steun die wij hebben gekregen tijdens de zwangerschap! Dat is mijn tip voor de zwangere lezers, of het nu van 1 of meer kindjes is, vraag hulp, en geef toe wanneer het even niet meer gaat, je bent niet zwak of een watje, je bent juist sterk je lichaam verricht een zware taak, en niemand heeft er iets aan als je uitgeput bent. Want die zware taak bezorgd je het allermooiste…. een kindje om lief te hebben en voor te zorgen!

Foto’s gemaakt door Via de Lens fotografie

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *