Angst en onzekerheid voor Manouk en haar man

Geen kind is zo aanwezig, als het kind dat er niet is…

Soms zie ik je, als ik mijn ogen sluit. In een fractie van een seconde heb ik je in beeld. Jij, papa en je zus spelen samen met de trein. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht als ik me bedenk wat voor een rijkdom ik heb. We hebben samen zo hard gestreden. Ik heb gevochten als een leeuwin voor dit resultaat. Ik doezel langzaam weg.

“Mama, word je wakker?” Mijn ogen springen open. Je bent weer weg. Waar ben je? Kom terug! Ik mis je…


De verloskundige was meteen duidelijk. 2 keer bloed verliezen in zo’n kort tijdsbestek hoorde niet en ze stuurde ons door naar het ziekenhuis. De rit van 3 kwartier leek uren te duren. Eenmaal aangekomen op de afdeling wisten ze meteen weer wie ik was. Nog voordat ik een woord kon uitbrengen werd ik in een rolstoel gezet.

Ik werd de lange gang doorgereden. Talloze kamers gingen aan ons voorbij. Het waren de kamers waar lieve, kleine, hulpbehoevende strijders hun entree veel te vroeg gemaakt hadden. De kamers waarin ouders in angst het nieuws over hun pasgeboren kind moesten afwachten. De kamer naast ons had de deur open laten staan en op bed zat een huilend stel. Ik wilde niet weten waarom ze huilde en draaide mijn hoofd weg. Zouden wij snel een van hen zijn?

Terwijl de verpleegkundige ons wegwijs maakte op de kamer, kwam de dokter binnen. Ze bleek een Belgische gynaecoloog in opleiding te zijn. Het maakte me op dat moment niet uit wie me zou onderzoeken, als de reden van de bloedingen maar ontdekt zou worden. Naast wat standaard lichamelijke onderzoeken, zouden er ook wat inwendige onderzoeken gedaan worden.
We waren gezellig in gesprek toen ze opeens haar mond hield. Mijn baarmoedermond was aan het verstrijken. Het gesprek was hierna snel geëindigd en de verpleegkundige rolde me terug naar onze kamer.

Ik werd opgenomen. Het kon wel eens zo zijn dat de bevalling begonnen was.
De gynaecoloog was heel strikt. Ik mocht alleen mijn bed nog uit om naar het toilet te gaan. Verbijsterd en verdrietig werden we alleen gelaten. We hadden geen enkel besef van wat er aan de hand was en wilde graag meer uitleg. De verpleegkundige kwam terug met formulieren om wat gegevens te verwerken.
Ze vertelde ons wat een verstreken baarmoedermond inhield en wat de gevolgen zouden zijn. Als ik de nacht zonder weeën zou doorkomen, hoefde ik de eerste tijd nog geen longrijpingsspuiten en weeënremmers.

Buiten wat harde buiken om had ik nergens last van. We kregen een flyer met informatie over te vroeg geboren kinderen, welke ons even flink met de neus op de feiten drukte.
Hoewel we de nacht geen oog dicht hadden gedaan, was ik hem wel zwanger doorgekomen. Onze kleine meid zat nog veilig in mijn buik en ook de weeën waren uitgebleven. Alle ochtend controles bleken goed en een nieuwe gynaecoloog kwam me ophalen voor de rest van de onderzoeken. Het was een oude, vriendelijke man, of zoals hij zelf zei, een oude rot in het vak.

Ons meisje leek het nog fijn te hebben in mijn buik. Hij vertelde dat de uitslag van mijn bloed en urine goed waren, en dat ik in ieder geval geen zwangerschapsvergiftiging had. Voordat ik terug naar mijn kamer zou gaan wilde hij mijn baarmoedermond nog bekijken en voelen. Waar ik dit eerder nog ongemakkelijk vond, maakte het me nu niets meer uit. Ik wilde gewoon weten waar we aan toe waren.

Hij gaf alleen niet het antwoord dat we verwacht hadden…

Please follow and like us:
error

2 antwoorden op “Angst en onzekerheid voor Manouk en haar man”

  1. Idd veel te korte blog! Ik heb echt uitgekeken naar het vervolg.. stelde niet teleur behalve dat hij zo kort is!

    De woorden nemen mij helemaal mee in de rollercoaster waar ze inzitten! Kippenvel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *