Het verhaal van Manouk

Dit is het verhaal van lieve Manouk. Zij neemt jullie de komende tijd mee terug naar haar zwangerschap, bevalling en de hedendaagse struggles waar zij en haar gezin mee te maken hebben!

De dagen sleuren me mee… het is leven van dag tot dag, van afspraak tot afspraak. Ik ben moe, ik ben kapot van binnen. Mijn tranen zijn op. Ik kan in geen woorden beschrijven hoe ik me voel en ik wil van de daken schreeuwen hoe oneerlijk het leven is. Waarom kan mijn leven niet zijn zoals het hoort? Zoals het boekje, je weet wel: huisje, boompje, beestje.

Maar niet alles kan gaan zoals je wil, zoals men het vind horen. Je zet je 2 schouders eronder en doet er alles aan om er het beste van te maken, want uiteindelijk ben je de schrijfster van je eigen levensverhaal. Welke dat van mij is? Nou, deze:

Drie jaar eerder:
18 jaar oud was ik, toen ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Waar veel leeftijdsgenoten misschien gillend weggerend waren, wisten mijn vriend en ik meteen: we gaan ervoor. Zwanger worden op je 18e maakt je in een klap volwassen. Je kan niet bij de pakken neer gaan zitten want er is werk aan de winkel. Het resultaat van je eigen klusproject word al over 9 maanden opgeleverd.
We kochten een huis toen ik 20 weken zwanger was. Het zou nog zeker 3 maanden duren voordat we de sleutel kregen, maar ik vermaakte me prima met het kopen van de uitzet voor ons huis, en voor onze dochter. Sander werkte fulltime en kwam alleen in het weekend thuis. Ik sprong bij in het huishouden van mijn schoonmoeder want we woonden tijdelijk op hun zolderkamer totdat we konden verhuizen.

Ik had ruim 26 weken op de teller toen ik ’s avonds in bed lag en plots begon te bloeden. In mijn paniek ben ik naar beneden gerend en heb mijn schoonmoeder gevraagd wat ik moest doen. “Bel de verloskundige en ga terug je bed in”, riep ze. En ik deed wat ze zei. De verloskundige vond het toch ernstig genoeg om even langs te komen en ze kwam al snel tot de conclusie dat ik vruchtwater had verloren.
De ambulance zou me met gierende banden komen ophalen en tot die tijd mocht ik niet meer mijn bed uit. Terwijl mijn schoonmoeder en de verloskundige mijn spullen bijeen zochten, lag ik redelijk nuchter in bed toe te kijken. Misschien zag ik door de adrenaline de ernst er niet van in, maar ze vonden me nog bijzonder rustig.
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen werd er meteen een routine aan controles gedaan. De klap was inmiddels binnengekomen en ik kon alleen maar huilen… zouden we ons kind verliezen? 26 weken was nog veel te vroeg om te bevallen… Mijn schoonouders waren al die tijd bij me gebleven. Sander zat in het buitenland en hem nu direct naar huis krijgen zou onmogelijk zijn.

Het was uiteindelijk 4 uur s’nachts toen we groen licht kregen om naar huis te gaan. De gynaecoloog had geen aanwijzingen gevonden dat de bevalling elk moment kon beginnen en ze had liever dat ik thuis weer mijn rust zou zoeken….
De dagen er na was ik extra alert en ik had mezelf voorgenomen nog meer te genieten van deze zwangerschap, want ik had nu bijna ervaren dat het zomaar wel eens voorbij kan zijn. Hoewel de kleine meid nog heerlijk in mijn buik zat, bleef het in mijn achterhoofd toch onrustig. Ik sliep slechter en was alert op elk pijnscheutje.

Sander was inmiddels weer in Nederland. Hij had weekend en we lagen wat te rusten op bed. Onze weekenden werden niet meer gevuld met leuke activiteiten. Ik was te moe en ik wilde niks forceren… want je weet het maar nooit. Het ene moment lag ik nog lekker op het bed, het andere moment stond ik huilend te bellen met de verloskundige. Ik had weer bloed verloren, en dit keer veel…

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *