Als het maar geen kerstkindje wordt!

Ik neem jullie graag even mee terug in de tijd, de tijd waar het allemaal begon! De bevalling van Romee. Een zwangerschap zonder al te veel kwaaltjes. Maar een bevalling met bijzondere gebeurtenissen die het op een verjaardag altijd goed zullen doen…

Mijn 1e zwangerschap verliep erg voorspoedig, ik had wat last van maagzuur maar daar bleef het dan ook wel bij. En vooruit ik heb de gehele zwangerschap geplast voor het leven… Maar goed zonder al te veel problemen kwam de uitgerekende datum steeds dichterbij! Tot 36 weken gewerkt, en daarna genoten van mijn verlof. De kerstdagen stonden voor de deur, en mijn hoop dat ons meisje voor de kerst zou komen kon ik wel op mijn dikke vette buik schrijven. Het was kerstavond en we genoten van een heerlijk gezellig diner bij mijn broer thuis. Na het eten rommelde alles wat, maar goed ik had ook gegeten voor 2 of misschien wel voor 3! Die nacht sliep ik voor het eerst een hele nacht door zonder te plassen, dat was zo ontzettend fijn! Toen ik s’ochtends tijdens mijn toiletbezoekje de bekende ‘slijmprop’ verloor kreeg ik een onderbuikgevoel dat dit wel eens het begin kon zijn. Ik was immers ook 39 weken en 5 dagen zwanger… Die middag verloor ik nogmaals een prop, en toen ik s’ avonds om 21.00 er weer een verloor wist ik zeker dat dit het begin was. De hele middag rommelde het af en aan, maar na mijn toiletbezoekje om 21.00 kreeg ik krampen die ik nog niet eerder had gevoeld. Ik had de hele zwangerschap geroepen dat ik geen kerstkindje wilde, nou ja ik kan iedereen aanraden om zoiets maar niet te vaak te zeggen…. Maar goed het kon me allemaal niks meer schelen!
Het was begonnen! Een poging om nog even te slapen mislukte. Ik ben in bad gegaan en de weeën gaan timen, ze kwamen om de 4 minuten en hielden ruim 1,5 minuut aan. De weeën waren stabiel en nadat ik een warm bad had gelegen werd de verloskundige gebeld. Om 1.00 arriveerde de verloskundige, ik stond in onze slaapkamer te wiegen, liggen of zitten was geen doen. Na controle bleek ik op 2,5 cm te zitten. We spraken af om ons voor 4.30 in het kraamhotel te melden, en ook de verloskundige zou er dan rond die tijd weer zijn. Om 2.15 waren de weeën zodanig dat wij besloten om maar vast te gaan. Aangekomen in het ziekenhuis werden wij vriendelijk naar onze verloskamer in het kraamhotel gebracht. Ik waggelde en pufte in het rond, en de weeën waren sterk en hielden lang aan, de verloskundige werd gebeld dat ze maar gauw onze kant op moest komen. De kleertjes werden al om een kruik gewikkeld, maar na controle bleek mijn ontsluitingen maar met een minimale 1 cm vooruit gegaan. Mijn vliezen werden gebroken op de hoopt dat dit de ontsluiting zou vorderen, maar helaas onze dochter had in het vruchtwater gepoept. Alles werd weer ingepakt en zo vertrokken we een verdieping naar beden naar de medische verloskamers. Ik werd op bed geïnstalleerd en de baby werd aangesloten aan de monitor. Nog steeds vorderde de ontsluiting niet, er werd gevoeld of ze toch geen sterrenkijker was maar dat was gelukkig niet het geval! Ik belandde in een weeënstorm en heb de bevalling en de pijn vervloekt, er zou nooit meer een tweede komen…. Gelukkig koos ik voor een ruggenprik waardoor de scherpe pieken van mijn weeën werden weggenomen. Om 8.00 begon voor de zoveelste keer iets te piepen, ditmaal geen te hoge bloeddruk maar de ruggenprik die op was! Na controle bleek ik op 9 cm te zitten, maar met een kleine kanttekening, de baby lag niet voldoende ingedaald! Op mijn zij heb ik de laatste centimeter de baby verder naar ‘beneden’ geperst, helaas kreeg ze het door het vele persen erg zwaar en dipte ze behoorlijk, de verpleegkundige kreeg hierdoor flinke paniek en trok van alles uit de kasten en drukte op allerlei knopjes. Gelukkig kwam de verloskundige snel weer terug op onze kamer, ze gaf aan dat ik na elke perswee een wee over moest slaan. Na een uur op mijn zij mocht ik dan eindelijk aan het echte werk beginnen. Ik kreeg weeënopwekkers omdat onze kleine meid steeds meer begon te dippen, uiteindelijk is de gynaecoloog met spoed opgeroepen om met de vacuümpomp onze meid geboren te laten worden. In mijn laatste perswee werd ik niet lekker en heb ik heel mijn kerstmaaltijd eruit gegooid, deels in een spuugbakje, deels in de handen van manlief en deels op de schoot van de gynaecoloog!
Waarna op 26 december om 11.35 ons 1e kindje, onze dochter Romee werd geboren. Het mooiste moment uit ons leven, tranen vloeide rijkelijk en ik voelde alleen nog maar liefde! Wij kregen ons mooiste en grootste kerstcadeau ooit!

Foto’s gemaakt door Via de Lens fotografie

Please follow and like us:
error

4 antwoorden op “Als het maar geen kerstkindje wordt!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *